Beziek, door Mille Vermeulen

Lisanne

Mille Vermeulen heeft een reumatische auto-immuunziekte en schreef dit gedicht over de eenzaamheid die bij het chronisch ziek zijn regelmatig om de hoek komt kijken.

//

B e z i e k 

Onderwarmd door witte lakens,

net zoals elfenjurkjes, droom ik van thuis.

Denkend aan hoe het voelde om eigenlijk niets te voelen.

Ovalen kartonnen doosjes

beschermen het laken tegen wat ooit eten was.

Eenzaamheid infuseert mijn aderen.

Het lijkt wel alsof ze mijn ware ik

samen met mijn bloed hebben getrokken.

Alsof ze mijn ooit altijd vrolijke ziel

hebben gescand, gediagnosticeerd en geamputeerd.

Al sondend wordt mijn angst op eeuwige pijn gevoed.

Tijd tikt lager, mijn hart tikt hoger.

Dag en nacht wisselen van shift.

Alles is hier ontsmet, ik ben besmet,

toch niet besmettelijk?

Alhoewel, aan de stoel langs mijn rollend bed

blijft het koortsachtig leeg.

Als virussen na een vaccin blijven ze weg.

Klokslag bezoekuur worden ze onzichtbaar.

De kracht die ik putte uit

“Ik zal er altijd voor je zijn …”

wordt terminaal en

sterft stil.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *